le Carré Curieux

Vladimir speelt in een jazzfanfare, ‘New Orleans’, wanneer hij spelende kinderen met diabolo’s ziet passeren. Hij is 10 jaar oud en het is het begin van een lange weg met, en voor dit voorwerp. De benadering tot zijn diabolo is meteen zeer intiem, als een uitdrukking van een gefantaseerde wereld. Zijn beoefening gaat snel verder dan een eenvoudig technisch kunnen. Hij vlucht van een simpele demonstratie, die voor hem "de kunst niet waardeert".
Zijn ontdekking van het theaterspel en van de nauwkeurigheid van bewegingen, die hij heel direct en levendig markeert, geeft zijn diabolo een heel andere waarde: Een heilig moment. Vladimir stelt vast dat de personages die hij in zijn talrijke onderzoeken creëert vaak iets " Diabolisch" hebben : een aardig duiveltje, onvoorziene clown, die ook teder kan zijn. Zijn artistiek traject bevindt zich op de middenweg tussen een machtige persoonlijkheid en de wil om zijn liefde voor het leven te delen.